提 tí, 沉 chén, 移 yi - podstawowe elementy Shen Yun

 

Dziś bardzo ważny temat - dla każdego stylu tańca podstawy to świętość i należy je przyswoić jak najlepiej, aby na solidnej bazie budować dalej technikę. Ćwiczenie „提-沉-移” występuje często jako wstępny element treningu klasycznego tańca chińskiego — pozwala wyrobić odpowiednią kontrolę oddechu, lędźwiowego odcinka kręgosłupa oraz prawidłową pracę bioder.

W ćwiczeniach które za chwilę opiszę nacisk kładziony jest na poprawność wykonania i precyzję, aby ruchy nie sprawiały później trudności podczas tańczenia oraz przede wszystkim aby wyrobił się nawyk i fundamenty do których będziemy dodawać kolejne elementy i figury. Taniec chiński opiera się na ruchach „podnoszenia” (提 tí) i „opadania/zanurzenia” (沉 chén) — podstawowych zasadach rytmicznych połączonych z oddechem oraz intencją i wyrazem (przejawiającym się np. we wzroku tancerza). Wszystkie elementy na początku wykonuje się w siadzie skrzyżnym na podłodze. 

Czym dokładnie są te elementy? 

Ti

• „Podnoszenie” (提) Tí  - startujemy w neutralnej pozycji kręgosłupa i poprzez wdech mobilizujemy odcinek lędźwiowy, segment po segmencie prostujemy się kręgosłup, odczuwając jak energia (qi) wypływa od czubka głowy na zewnątrz i ku górze. Uczucie podobne do baletowego "ciągnięcia czubka głowy do góry jakby ktoś ciągnął za niewidzialną nitkę" ;) Wzrok podnosi się razem z naszym ciałem, jest żywy i energiczny.

Chen

• „Opadanie/zanurzenie” (沉) Chén - poprzez wydech pozwalamy energii stopniowo opadać, a następnie wraz z tym ruchem biernie podąża kręgosłup, segment po segmencie, uwalniając napięcie. Cały proces jest płynny, wzrok tancerza powoli się opuszcza.

Yi

• „Przesunięcie/zmiana pozycji” (移) Yi - to ruch talii w poziomie w lewo lub w prawo, czyli ruch boczny (horyzontalny). Najpierw wykonujemy Ti, a w trakcie opadania następuje aktywne przesunięcie pasa/talii w lewo lub w prawo. W efekcie to klatka piersiowa zmienia położenie ale nie poprzez zaciskanie łopatki, a mobilizację korpusu. 

Kluczowe wskazówki

„Podnoszenie” i „opadanie” są najbardziej podstawowymi elementami rytmicznymi – wszystkie ruchy zewnętrzne muszą być od nich zależne, rytm ruchu nie może być też oddzielony od oddechu.

„Podnoszenie” (提) i „opadanie” (沉) to pionowy ruch góra-dół. Jednak nie może on być mechaniczny, podczas niego należy swobodnie oddychać, pamiętać aby oczy podążały za ruchem i wyraźna była jego intencja i kierunek. 

W przypadku „przesunięcia” (移) najtrudniejszym aspektem jest utrzymanie poziomej linii barków. Obręcz barkowa musi pozostać stabilna i silna - musimy unikać nadmiernego unoszenia lub opadania ramion, lub aktywnie je kontrować, jeśli tak się dzieje (jak u mnie ;).

„Opadanie” (沉) jest nie tylko ruchem w dół, lecz powinien zawierać uczucie zrzucenia ciężaru, musimy pozwolić aby talia i kręgosłup pracowały naturalnie w dół.

 

Podsumowanie :)

W treningu klasycznego tańca chińskiego (zwłaszcza w stylu określanym jako 身韵 shēnyùn — „wnętrze ciała/rytm ciała”) bardzo duży nacisk kładzie się na pracę talii jako osi („waist as axis”), co pomaga w osiągnięciu płynności oraz jedności ruchu całego ciała.

Oczywiście znalazłam filmik instruktażowy z tym ćwiczeniem. Podkreślają tam, aby ruchy nie były „ciężkie” ani „szarpane” - kluczowa jest subtelność i wewnętrzne odczucie przestrzeni i oddechu.